Nawet najlepsze oprogramowanie serwerowe nie zapewni komfortowej pracy, gdy sprzęt, na którym je zainstalowano, nie będzie dysponował wystarczającą mocą obliczeniową. Klasyczny, nawet bardzo wydajny pecet nie sprawdzi się w roli specjalizowanego serwera specyficzne zastosowania wymagają odpowiedniej konfiguracji.

Najważniejszą różnicą między serwerem a zwykłym komputerem jest to, że ten pierwszy przystosowany jest do pracy ciągłej. Ma to wpływ na konstrukcję serwera i sposób zarządzania nim.

Po pierwsze, serwer musi być maszyną niezawodną. Jakakolwiek awaria przekłada się bowiem na wymierne straty finansowe związane nie tylko z jego bezpośrednią naprawą, ale przede wszystkim z przestojem uniemożliwiającym normalne funkcjonowanie firmy. Po drugie, musi być wydajny na tyle, aby pozwolić na jednoczesne przetwarzanie na serwerze wielu zdań i jednoczesne skorzystanie z udostępnionych zasobów wielu użytkownikom. Wydajność podporządkowana jest tutaj przede wszystkim udostępnianiu zasobów i świadczeniu usług dużej liczbie użytkowników. Serwery w odróżnieniu od superkomputerów nie mają aż tak dużej mocy obliczeniowej, ale charakteryzują się wysokimi współczynnikami wielozadaniowości i wydajnością w operacjach wejścia–wyjścia. Po trzecie, istotną cechą w konstruowaniu serwerów jest ograniczenie zużywanej energii. Przy maszynach pracujących w trybie ciągłym każdy zaoszczędzony wat daje w skali roku znaczne oszczędności.
Niezawodne działanie

Serwery są wyposażane w co najmniej dwa wbudowane zasilacze. Działają one w sposób redundantny. Przełączenie odbywa się w sposób niewidoczny dla systemu, tak aby nie zakłócić ani nie przerwać działania uruchomionych aplikacji. Wymianę uszkodzonego zasilacza można przeprowadzić w trybie hot-swap bez wyłączania serwera.

Używane w serwerach procesory także przystosowane są do pracy ciągłej. Z reguły prędkość działania najszybszych modeli serwerowych, biorąc pod uwagę bezpośrednio częstotliwość pracy zegara, jest niższa od najszybszych, porównywalnych modeli desktopowych. Prędkość działania w przypadku aplikacji serwerowych nie jest kluczowa. Znacznie ważniejszym parametrem wpływającym na wydajność procesorów w zastosowaniach serwerowych jest szybkość dostępu do ogromnych ilości danych zgromadzonych w pamięci RAM. Z reguły procesory serwerowe mają dużą pamięć podręczną.

W serwerach stosuje się pamięć typu ECC lub ECC-R (Registered), z korekcją błędów. Zapobiega to wystąpieniu przypadkowych błędów w zawartości komórek RAM. Do serwerów krytycznych stosuje się dyski twarde z interfejsem SCSI. W mniej ważnych i tańszych serwerach coraz częściej wykorzystuje się dyski Serial ATA. Dyski twarde połączone są w macierze RAID chroniące dane w razie awarii któregoś z dysków. W serwerach spotkać można macierze RAID Level 1, 3 lub 5.

Dla małych i średnich przedsiębiorstw przeznaczone są przede wszystkim serwery montowane w obudowach wolno stojących. Wśród nich są proste skalowalne, jednoprocesorowe maszyny, których ceny zaczynają się od około 1000 zł i wydajne kilkuprocesorowe w cenie do około 6000 zł.

W większych firmach są głównie stosowane serwery kasetowe lub przeznaczone do szaf rackowych. W serwerach tego typu montuje się od dwóch do ośmiu procesorów. Bardzo często są one zwirtualizowane i obsługują jednocześnie wiele różnych usług. Pozwalają obsłużyć naraz do nawet kilkunastu tysięcy użytkowników. Decydując się na serwer kasetowy, należy oprócz samej konfiguracji zwrócić uwagę na następujące komponenty:
ile modułów blade (i jakie) można umieścić w obudowie blade,
jakie są ograniczenia odnośnie obsadzania serwerów dyskami, pamięcią RAM,
jakie są ograniczenia odnośnie mieszania modułów blade różnych typów i generacji w ramach jednej obudowy,
czy jest jednoczesny dostęp do konsoli serwerów blade w ramach obudowy,
czy infrastruktura może pracować w nieklimatyzowanym pomieszczeniu.
Wymiary obudów do serwerów wolno stojących nie są znormalizowane. Urządzenia blade i rack muszą się mieścić w standardowych szafach o szerokości 19 cali. Szafa ta podzielona jest na segmenty montażowe o wysokości 44 mm, oznaczanej symbolem 1 U (ang. Unit). Innymi słowy, obudowa serwera o wysokości 1U ma zawsze rozmiary 430x44x570–670 mm. Ostatni wymiar (głębokość) jest zmienny i obudowa serwera może wypełniać ją całkowicie lub tylko częściowo. Niektóre serwery wolno stojące można jednak przystosować do pracy w szafie.

Warto w tym miejscu wspomnieć, że przekazując własny serwer do umieszczenia w serwerowni dostawcy internetowego, koszt tzw. kolokacji (inna nazwa usługi to hoteling) kalkulowany jest na podstawie fizycznego zużycia prądu przez serwer oraz od zajmowanej przez niego wysokości w szafie rackowej wyrażanej w jednostkach wielokrotności U. Serwery w obudowach typu tower prawie nigdy nie są przyjmowane do kolokacji.

Dostępne na rynku serwery mają rozmiary od 1 U do 9 U. Najmniejsze mające wysokość 1 U są chłodzone pasywnie, stosuje się w nich płyty główne mieszczące maksymalnie dwa procesory. Najpopularniejsze serwery są maszynami zabudowanymi w obudowach o wysokości 2 U. Mają od jednego do czterech procesorów chłodzonych aktywnie. Obudowy o wysokości 5 U i 7 U są zwykle wykorzystywane do umieszczania zespołów pamięci masowej (macierzy RAID) lub do mniejszych serwerów blade.

Typowe serwery kasetowe, a raczej obudowy do nich, mają wysokość od 9 do 15 U. Same serwery blade są zaś przystosowane do montażu w tych obudowach. Ich wymiary zależą już od standardów stosowanych przez danego producenta – kasety serwerów blade różnych firm nie są wymienne.

Dlatego decyzję o wyborze odpowiedniego serwera należy powierzyć osobom odpowiedzialnym, posiadają odpowiednią wiedzę.

Masz dalej problemy skontaktuj się z nami 22 490 42 63 Adres poczty elektronicznej jest chroniony przed robotami spamującymi. W przeglądarce musi być włączona obsługa JavaScript, żeby go zobaczyć.